Рагнед Малахоўскі — паэт, музыкант. Аўтар зборніка вершаў «Беражніца». Нарадзіўся ў 1984 годзе ў пасёлку Сяймчан Магаданскай вобласці (Расія). Скончыў Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт. Жыве ў вёсцы Нарач. 

 

Беражніца 

 

Беражніца, багіня азёраў,

У прадонні густой цішы

Пахавай назаўсёды  гора,

Зберажы скарб душы. 

Беражніца, хімера паэта,

Наталіцца каханнем дай

І натхненне свайго сусвету

Для мяне адшукай. 

Беражніца, дзяўчына зямная,

Не цурайся, прэч не бяжы.

Твая цнота душу апякае.

Маладосць зберажы. 

Беражніца! 

Румяны заранкі

Асляпляюць красой жывой…

Калі ў сэрцы

Сумненняў маланкі,

Вір жыцця супакой. 

Беражніца, вадзіца святая,

Жыццядайная моц твая.

Калі хваля бяжыць залатая, — 

Ачышчаюся я.

 

* * *

 

Заліта поле сонечным віном,

Хаваюцца 

пабляклыя валошкі.

Камусьці шчасце грукаецца ў дом,

А хтосьці для сябе габлюе дошкі. 

На босы дол вятрыска упадзе,

Калоссе і валошкі пералічыць.

Як людзі, 

адлюструюцца ў вадзе

Разгатыя дубы на папялішчы. 

Над возерам, акрытым цішынёй,

Стаіць, як здань, пакінутая хата.

Камусьці жыць 

маркотнаю гульнёй,

А іншым пазіраць на лёс заўзята. 

Развее вецер думак чараду,

Дзе мары, як віно, не маюць толку.

Аб чымсьці плача, гледзячы ў ваду,

Анёлак 

На валошкавым узгорку.

 

Ласунак 

 

Ласунак лепшы

Для мяне — 

Кропелькі

Ажынавага соку,

Што марамі

Шчаслівага юнацтва

Коцяцца па тваім

Бурштынавым целе.

А свежы водар

Ранішняга сонца

Зачароўвае сціпласцю

І непаўторнай цеплынёй.

Пяшчота прамянёў 

Пераліваецца

З кропелькі ў кропельку,

І лёгкая, 

Дрыготкая хваля

Працінае цела.

Сусвет — 

Перад вачыма,

А смак яго

Ў мяне на вуснах.

І сэрцы дрыжаць

У радасці

Ап’янелай асалоды — 

Кропелькі

Ажынавага соку.

 

Шлях да цябе

 

Н. Н.

 

За кратамі касмічнай цішыні

Твой голас чысты і недасягальны.

У чорнай, некранутай вышыні

Я страціў да каханай шлях астральны. 

Блукаючы і ў ноч, і ў ясны дзень,

Знікаючы ў жыцці, як думак кола,

Убачыў, як надзей маіх прамень

Высвечваў з цьмянай шэрані анёла. 

А багна слоў 

Засмоктвае мой свет.

Правал у бездань. 

Шлях святла не мае… 

А недзе, 

Сярод тысячы планет,

Мігціць твая 

Адзіная, жывая… 

Мне вусны ценька горкі лёс кране

Засохлаю гартэнзіяй настрою,

Бо голас твой застаўся для мяне

За вечнасцю касмічнага спакою.

 

* * *

 

Мой чорны парасон — 

Акраец ночы — 

Растане ў навальнічным даляглядзе,

Настане час,

Якога не захочаш

Ты бачыць у маім нямым паглядзе. 

Мой чорны парасон –

Крыло анёла,

Што здрадзіў на зямлі адвечнай веры.

Грымотаў бой.

На твары мёртвы сполах.

За мной адчайна зачыняеш дзверы… 

Мой чорны парасон — 

Мой паратунак.

Падорыць ноч 

Нявыплаканы сон нам — 

Апошні развітальны пацалунак. 

Іду апошні раз пад парасонам…

 

Знясілены дождж 

 

Знясілены дождж уладарыць 

на цёплым асфальце.

Ён кроплямі лічыць хвіліны 

да нашага шчасця.

Ён справу завершыць маю. 

Я дажджу давяраю.

Жыццё — навальнічнае неба ад краю 

да краю. 

Не трэба тлумачыць, чаму нам 

тужліва і змрочна.

У снах летаргічных заблытацца сёння 

нам можна.

Парою дасветнай на скронях сівое планеты

Знікаюць у часе бязважкім 

дажджынкі-манеты. 

Знясілены дождж нібы просіць 

у нас прабачэння,

Што ён валацуга, лянівы. 

Ён стаў на калені.

Калі развінаюць нябёсы вільготныя крылы,

Нам дождж ахвяруе на шчасце 

апошнія сілы.

 

* * *

 

Пластыка слова,

Пластыка цела...

Наша каханне знікаць не хацела

Ў гэтым нязносна вар’яцкім сусвеце.

Верыла ноч,

Што яе апраўдае дасвецце*. 

Мы давяралі жыццё

Незямным летуценням.

Словы і рухі спяшаліся...

Да пабачэння!

Новыя промні святла 

Даспяваюць санеты.

Стану над прорвай пачуццяў...

Каханая, дзе ты?

 

*З Рыгора Барадуліна.

 

* * *

 

На ўскрайку 

Атлантычнага цыклону

Каханне выпрабоўвае свой лёс.

Я веру — 

Мне з табою быць да скону.

Хлушу табе, 

Што рэўнасць сон прынёс. 

Дрымотны вечар 

Гіне ў самалюбстве,

Жадае скінуць

Рэўнасці хамут.

Ты хлусіш мне, 

Што час не замалюе

На твары недавер 

І боль пакут. 

Тваё непераможнае маўчанне — 

Часцінка міратворнай цішыні.

Адкінем цяжар спрэчак 

Да світання,

Запалім свечак чыстыя агні... 

А заўтра, 

Супакоеныя стомай,

Забудзем 

Недавер сумніўных сноў...

На ўскрайку 

Атлантычнага цыклону — 

Імгненні непрадбачлівых высноў.

 

* * *

 

Глыток ахалоджанай колы

На плошчы Якуба Коласа...

Грукоча трамвайчык вясёлы — 

Не чутна каханай голасу. 

Не бачна каханай постаці,

Навокал народ спяшаецца.

Народ на адвечнай ростані

Пад лёсам сваім прагінаецца. 

А хтосьці сядзіць на лавачках

І ловіць пырскі фантанныя.

Кропелькі ў сонечных зайчыках...

Дзе ты блукаеш, каханая? 

Скрыжуюцца позіркі нашы

На плошчы Якуба Коласа,

Дзе сонечны 

зайчык

вушасты

Блукае без мапы і компаса.

 

* * *

 

Я быў закаханы ў багіню пяшчоты

І верыў, што лета маё не міне,

Не змоўкнуць духоўнай мелодыі ноты

І ружа не звяне ў самотным акне... 

Багіня пяшчоты — 

Адчаю багіня — 

Пакутным агнём апякла мне душу.

Калі мімалётнасць кахання загіне,

Нятленнага шчасця ў багоў папрашу. 

Ды цені прытворныя 

Нішчаць сумленне,

Чарнее аслеплай душы абярог.

Багіня адчаю — 

Жыцця сутарэнне — 

Спакусніца свету майго. 

Забыцца ў пялёстках сузор’яў мы рады,

А сэрца тваё апусцела да дна.

Багіня жахлівай ганебнасці здрады — 

Адна.

 

Расчараванне 

 

Цалуюць шыбу

Клічнікі дажджу,

Пытальнікам

Скруціў лістоту вецер.

Найлепшы час

Прызнаць,

Што не жыву, — 

Страшнейшае

Расчараванне ў свеце. 

Тунэль з аскепкаў

Дзённай мітусні

Не выпусціць,

Пакуль не згасне вечар.

Удары сэрца

Прагнуць цішыні,

Калі жыццё

Марнуецца на вецер. 

Трымценне зор — 

На палатне акна,

Спакою кроплі

Змыюць думак смецце.

Ад безвыходнасці — 

Глыток віна,

І не задасць пытанняў

Нудны вецер.

 

Памяць вады 

 

Майму брату Дзянісу 

Вада запамінае нашы словы,

Вада запамінае нашы рухі.

Прамыць бы ёю нашыя галовы,

Пазбыцца б разам тлумнай завірухі. 

Вада гарыць 

Пад райскім небасхілам.

Паміж табой і мной — 

Душа вады.

Наш час

Непадуладны тайным сілам.

Яму карціць быць вечна маладым. 

Вада раве, шалёна вар’яцее,

Хвалюецца раздольная прастора.

Імгненні лёсу — 

Каляровы веер,

Што ў мітусні нязморанага мора. 

Праз тысячы гадоў 

Паўстане Памяць,

Дзе голасу імгненні прагучалі.

«Так прагнеш жыць, 

Калі цябе чакаюць», — 

Прамовяць непакорлівыя хвалі. 

 

* * *

 

Далёкі бераг  — 

Паляўнічы нож  — 

Бязлітасна рассёк 

Ваду і неба.

Барвовы вечар 

Крочыць басанож,

І чайкі ўжо не кленчаць 

Крошкі хлеба. 

Пад ціхім небам

Стынуць ветракі.

Калышацца 

Ў чароце нізкім човен.

Тысячагоддзі

Пад вадой звіняць замкі

На замку, 

Што таемнасцямі поўны. 

І песні беражніц

Не чутна ўжо,

Упала ніцма поўня

Сярод хваляў.

А колькі 

Нема

З дна 

Крычыць крыжоў,

Дзе хвалі

Столькі душаў пахавалі! 

Калісьці прыйдзе

Шчасная пара

І зоркі 

Ад жыцця адгоняць беды.

А над вадою — 

Палымяная зара...

І толькі тут 

Сустрэнуцца легенды